Böyle derbilerin sırrı, büyük futbolcuların maça ağırlıklarını koymasıdır. Mourinho’nun 11 seyircisi vardı sahada, Okan Buruk’un ise kahramanları.
Bir önceki maçın “aman berabere bitsin” Galatasaray’ı yerine, önde basıp, hücumda doğru eşleşmeler ile Fenerbahçe’yi çaresiz bırakan takım vardı. Hiçbir yanıt veremediler bu organizasyona. Bir fazla orta saha ile oynayan rakibinin orta saha hakimiyetine son vermek için hamle yapmadığı gibi Mourinho, ikinci yarıda da sanki her şey yolundaymış gibi değişikliği bile düşünmedi. Halbuki, ofsayt çizgisinden, milimle gelen gol ile birlikte, ikinci 45 için umut enerjisini yakalamışlardı. Fred ve Skriniar dışında topu isteyen, bir şeyler yapmak için sorumluluk alan da bulamadılar. Ne zaman ki Edin Dzeko oyuna girdi, “buraların kralı benim” dedi, o andan itibaren doğru ve etkili şekilde gelmeye başladılar rakip kaleye. Maçın taktik analizini çok tartışırız. Barış Alper’in şutu direkten dönmese başka şeyler konuşacaktık, Davinson gol çizgisi üzerinden topu çıkarmasa başka şey… Ama süreç, Mourinho’nun ikinci kez OkanBuruk’u ipten almasıyla sonuçlandı.İlk Kadıköy yenilgisinde şampiyonlarLigi’nden elenmiş rakibine hayatöpücüğü verdi, şimdi derbi yenilgisiylegelip tartışıldığı dönemde… Sistemi rakibe pozisyon vermemek üzerine kurulmuş, ilk yarıda iki gol dışında üç net kaçanı var Galatasaray’ın. Durumudeğiştiren bir gol mü? Ya da devreye başlarken yapacağın hamle “böyle devam edin” mi? Mourinho bu galibiyeti Fenerbahçe taraftarına borçluydu. Şimdibu kırılgan taraftarın önüne puanfarkını üçe indirmek için çıkacak. Böyle bir kadro ancak bu kadar kötü yönetilip, yönlendirebilir. Tam “özelbiri”ne göre bir durum.
Haber Kaynak : SABAH.COM.TR
“Yayınlanan tüm haber ve diğer içerikler ile ilgili olarak yasal bildirimlerinizi bize iletişim sayfası üzerinden iletiniz. En kısa süre içerisinde bildirimlerinize geri dönüş sağlanılacaktır.”
News
